Ik weet niet of het de bedoeling is dat je hier je verhaal neer kan planten, ongeacht welk middel je hebt gebruikt. Maar goed, het is geloof ik alweer 2 jaar geleden ongeveer en ik ging met mijn vriend en een vriend daarvan een blowtje roken. (Daarvoor had ik wel eens vaker geblowd).
We zaten achter het kerkhof bij het water op een bankje. Ik nam 1 hijsje, en gaf hem weer door, toen nam ik nog een hijsje, en nog 1. (In totaal 3 hijsjes dus). Op eens viel ik weg, of wat dan ook, en ik kwam weer terug, en de hele wereld zag er anders uit. Mijn gezichtsvermogen was vertraagd. Daar schrok ik ontzettend van. Ik wou gillen, janken, krijsen, maar er kwam niets uit mijn keel, en ik kon geen emotie tonen, zelfs mijn gezicht kon geen grimas tonen. Ik rilde als een gek, terwijl ik het niet eens koud had.
Mijn vriend was ziek, hij moest overgeven van de wiet. Ik was bang, ik staarde naar de hemel, en ik riep alsmaar; Ik ga dood, ik ga dood. We zijn naar zijn huis terug gelopen en ik was op dat moment ook nog eens ongesteld en ik zag overal bloed (Wat de volgende ochtend niet zo bleek te zijn).
Ik wou thomas uitleggen wat er aan de hand was, maar het ging niet. Mijn hart ging als een razende tekeer, zo hard dat het na 2 uur helemaal verdoofd was van de snelheid. Ik schokte, viel daardoor uit bed, viel weg, enz. Het leek alsof ik bezeten was. De ene hersenhelft was de normale Ik, maar de andere was gek, compleet gestoord. Als ik iets normaals wou zeggen of doen, dan gebeurde dat anders dat ik dat wilde. Die ene hersenhelft overheersde mijn echte Ik, en dat was zo frustrerend. Al mijn spieren waren slap, vertraagd, terwijl alles in mijn lichaam super snel ging.
Had dan ook de volgende ochtend BRUINE urine, omdat m'n afweersysteem als een gek bezig was, terwijl dat niet de bedoeling was, maar omdat mijn hart zo gek tekeer ging. Achteraf had ik dood kunnen zijn... Als ik een zwak hart had gehad, dan was ik er nu niet meer geweest.
Een jaar later d8 ik : Ik ben er nu toch wel overheen? Dus weer een blowtje gedaan, dit x maar 1 hijsje. En het was meer mis. Weer hetzelfde verhaal. Dankzij dat loop ik nu bij een psychiater en denk ik elke dag wel 10x aan dit voorgeval. Ik kan niet meer normaal over straat lopen, omdat ik bang ben om wiet te ruiken en weer hetzelfde krijg *niet dat dat kan, maar ik ben er wel bang voor*
(Even ter alle duidelijkeheid, ik heb niet alles opgeschreven wat er allemaal is gebeurd, het is te veel..)
Door: Eline