Ik besloot afgelopen zomer om samen met een vriend van mij paddo’s te proberen. Ik was al geruime tijd geïnteresseerd in psychedelica en entheogene middelen. De vriend waarmee ik samen was had het al een paar keer eerder gedaan, maar voor mij was het de eerste keer. We besloten om met z’n tweeën naar de hei te gaan in Ede, om zo lekker in het bos te kunnen trippen. Het was een mooie zonnige dag (ik denk wel de mooiste dag van het jaar) en de zon scheen de hele dag volop. We hadden alles goed voorbereid. We vertrokken vroeg in de ochternd en namen naast de paddo’s ook andere belangrijke spullen mee als: stoffen kleden, water, makkelijke kleding, tekenmateriaal, audio-setje, muziek, weed en 2 gekoelde pilsjes.
Toen we uiteindelijk na wat gereis met treinen en bussen op de hei stonden was het nog een behoorlijke opgaven om een geschikt plekje te vinden. We besloten om ons af te zonderen van de buitenwereld, want mensen op andere golflengtes konden we tijdens onze trip niet gebruiken, zo dachten wij. Na een flink stuk lopen door het bos kwamen we op een plek die ons uiterst geschikt leek. Aan de rand van het bos onder een grote boom met uitzicht op een uitgestrekt stuk heide. We rolde onze kleedjes uit, zette rustige mooie muziek, aten de paddo’s, en gingen liggen.
Na ongeveer 10 minuten begon ik de eerste verschijnselen al te merken. Ik werd ietwat lacherig en merkte af en toe wat perceptuele verdraaiingen. Mijn mede-tripper merkte nog weinig. Ik denk dat ik na 20 minuten het al aardig te pakken had. Ik probeerde me te concentreren op een boom maar deze veranderde telkens van structuur.
Ik keek naar de wolken en merkte allemaal vortex-achtige structuren op. Vanaf dat moment had ik geen besef van tijd meer. Ik voelde een soort innerlijke warmte in me opkomen. De muziek die opstond klonk sprookjesachtig. Alles wat ik zag was gehuld in alle kleuren van de regenboog. Mijn reukvermogen nam sterk toe. Dit was niet altijd even plezierig daar ik soms vreemde (beangstigende) geuren waarnam.
Soms als ik naar mijn mede-tripper keek dan voelde ik dat we samen op één lijn zaten. We praatte wat met elkaar over wat we voelden en merkte dat we overeenkomende waarnemingen hadden. Soms leek het alsof hij heel ver weg stond terwijl hij in werkelijkheid 2 meter van me vandaan stond. Ook dit vond ik niet bepaald plezierig. Gelukkig waren de prachtige kleuren en natuurgeluiden overweldigend en heb ik me geen moment vervelend of slecht gevoeld.
Mijn mede-tripper besloot wat te gaan lopen. Ik bleef liever nog even op het kleed zitten om te genieten van al het moois dat via mijn zintuigen mijn ‘innerself’ bereikte. Na een poos hoorde ik iemand roepen. Eerst wist ik niet wie het was of waar het vandaan kwam, maar al gauw zag ik mijn vriend zwaaiend met zijn armen gebaren dat ik moest komen. Ik had inmiddels ook wel zin om wat te bewegen en besloot naar hem toe te gaan. Die 20 meter lopen leken wel 20 kilometer. Ik was op mijn blote voeten en dat is normaal gesproken niet bepaald een pretje in een bosachtige omgeving. Gek genoeg leek het wel alsof ik over wolken liep. Mijn vriend leek steeds verder weg te staan maar uiteindelijk heb ik hem toch bereikt. Hij vertelde mij even te concentreren op de zon. En dat ik de kracht moest voelen die deze vuurbal uitstootte. We stonden zo even zij aan zij te genieten en te spacen. Na een tijdje was hij ineens weg. Ik keek wat om mij heen en zag hem aan komen lopen met allemaal lange grassprieten in zijn hand. “Kijk! Dit zijn onze vriendjes”, vertelde hij mij. “En je kan ze zo maar overal plukken!”. Ik bleef me nog even concentreren op de zon. Wat een energie, wat een gevoel!
Even later kwam ik weer bij bewustzijn van een hevige peak-trip. Ik zat gehurkt in het gras en keek naar beneden. Ik voelde me alsof ik op mijzelf neerkeek. Ik bekeek mijzelf van buitenaf. Dit was best een vreemde ervaring. Ik probeerde over ‘normale’ allerdaagse dingen te denken, maar dit ging simpelweg niet. Ik kon geen verband meer vinden tussen wat normaal was en wat bij de trip hoorde. Ik zweette inmiddels behoorlijk en besloot even wat verkoeling te zoeken in de schaduw van ‘onze’ boom.
Mijn vriend was inmiddels aan het tekenen gegaan en zong een zelfverzonnen liedje met teksten als: “Ohhh spirits, sun and earth!”. Het klonk allemaal heel vriendelijk en vertrouwd. Ik heb zelf ook nog op papier wat krabbeltjes gemaakt. Deze begonnen tijdens het tekenen te vervormen en dat maakte het tekenen er niet makkelijker op.
Verder hebben we nog vriendschap gesloten met de torretjes die over ons kleed liepen. We hebben nog twee heerlijke ijskoude pilsjes gedronken. En opeens was de trip voor ons beiden tot een eind gekomen. Het begon inmiddels donker te worden en besloten huiswaarts te keren.
De terugreis was ook nog een avontuur op zich. We hadden allebei geen horloge bij ons en wisten niet of de laatste bus al geweest was. We zijn nog wilde dieren tegen gekomen in het bos. Zijn de weg nog bijna kwijt geraakt. Afijn, we waren pas laat in de avond weer thuis. We hebben toen nog even over onze trip gepraat en ervaringen uitgewisseld.
Tot op de dag van vandaag hebben we het er nog wel eens over en we zijn zeker van plan dit vaker te doen. Een trip in de natuur is om aan te bevelen!!
Peace !
Floris
