Peyote

Culturele Achtergrond

Andere benamingen

De peyote cactus (Lophophora williamsii) is in Nederland nog niet zo lang
bekend om zijn hallucigene werking. De indianen daarentegen gebruikten deze ronde, stekelloze cactus al eeuwen en hij werd daar ook wel "heilige paddestoel" genoemd. In Nederland begint de cactus ook steeds meer z'n intrede te doen als hallucigeen middel.

De Peyote speelt een grote rol in de religie en cultuur van de Indianen van Midden-Amerika en vinden wij haar afgebeeld al ver voor onze jaartelling. De oudste Peyote vondst is 7000jaar oud!!! Nog steeds staat peyote in hoog aanzien bij de oorspronkelijke bevolking van deze streken, de Huichols, en tegenwoordig ook bij entheogene onderzoekers over de hele wereld.

Peyote staat centraal in de shamanistische rituelen van een oeroude, maar nog springlevende religie, die verrassend vrij is gebleven van de invloed van
Spaanse kolonisten en de kerk.

Toen de Noordamerikaanse Indianen in de loop van de vorige eeuw bijna volledig van hun land en hun cultuur beroofd waren, keerden velen zich tot de voorouderlijke peyote-cultus van de Huichols. De Native American Church onstond en het rituele gebruik van de cactus verspreidde zich onder vele stammen, tot in Canada toe. Deze namen wel christelijke elementen in hun rituelen op. De Comanche-hoofdman Quanah Parker zei aan het begin van deze eeuw: "De blanken gaan naar hun kerken en praten daar over Christus; wij blijven in onze tipi’s en praten met Christus."

De Huichols, die al in de achttiende eeuw in naam gekoloniseerd waren, maar die nooit een echte bezetting kenden door de ontoegankelijkheid van hun gebied, zijn zich zeer bewust van de heiligheid van peyote en worden sinds de Mexicaanse onafhankelijkheid nauwelijks meer lastig gevallen door kerk of autoriteiten. De cactus is in heel Mexico te koop als medicijn tegen vele ziekten, infecties en eigenlijk alle kwalen, want "de geest" geeft adviezen voor genezing.

Toen een journalist bij een Indiaan naar dit middel informeerde, kreeg hij te horen dat aspirine een drug is, maar peyote heilig. Het eerste verslag van een blanke over peyote-gebruik komt uit 1897 en spoedig daarna publiceerde de beroemde psycholoog Havelock Ellis over zijn ervaringen in het British Journal of Medicine. In 1897 ontdekte men de entheogene stof in peyote en noemde deze mescaline. Deze stof werd in 1919 voor het eerst synthetisch gemaakt en in de jaren daarna door vele wetenschappers, kunstenaars en andere onderzoekers onderzocht.

De Engelse schrijver Aldous Huxley is waarschijnlijk de bekendste beschrijver van mescaline en LSD-ervaringen, maar zeker niet de enige. Een van de eerste blanken die deelnam aan een Indiaans peyote-ritueel was de Franse schrijver Antonin Artaud, die in de jaren dertig naar Mexico reisde.
Hij schreef een aantal fascinerende verslagen over zijn avonturen bij de Tarahumaras: "Ik heb in de Mexicaanse bergen peyote genomen, een

hoeveelheid die bij de Tarahumaras voor twee of drie dagen genoeg is, en ik geloof dat het de drie gelukkigste dagen van mijn leven waren. Niet langer had ik genoeg van mezelf, ik zocht niet meer naar een reden om verder te leven, ik hoefde mijn lichaam niet meer rond te slepen..." De curandero (priester, shamaan, chotacine) zingt bij het grote peyote-ritueel, "Kauw goed, kauw goed, dan zul je je leven zien."

De Indianen gebruiken de cactus niet alleen om helderziend te worden, maar ook als medicijn. "De vrouw nam een flinke cactus, sneed de onderkant af, tilde haar lange, prachtig geborduurde rok op een veegde met de vochtige onderkant langs haar benen, vooral op plaatsen waar schrammen en wondjes zaten, veroorzaakt door de lange tocht door de woestijn. Ze legde uit dat de peyote niet alleen honger en dorst verdrijft en de geest verheft, maar ook wonden geneest en infecties voorkomt.

Duizenden Indianen maken jaarlijks een pelgrimstocht naar Wirikuta, het geestelijke land van de voorouders, waar de peyote vandaan komt. De pelgrims komen langs plaatsen die je tevergeefs op de kaart zult zoeken, maar die wel op de geestelijke landkaart van de peyote-reizigers staan aangegeven: Poort naar de Wolken; Vagina; Waar Onze Moeders Wonen et cetera.
Onder invloed van de plant trekken de pelgrims door een fantastisch landschap waarin de geschiedenis van het universum is vastgelegd door hun voorouders. Voor de Indianen betekent de toch naar Wirikuta hetzelfde als een reis naar Mekka voor een moslim of naar Benares voor een hindoe.

De schrijver Carlos Castenada heeft veel gedaan voor het verspreiden van kennis over de peyote-religie in het Westen. In een lange reeks boeken beschrijft Castenada (sommigen zeggen dat achter deze naam een hele groep onderzoekers schuilgaat, andere hebben weer aangetoond dat Carlos een oplichter is) zijn ervaringen met de curandero Don Juan Matiz.

Iedere deelnemer aan een peyote-bijeenkomst mag hetzelfde magische middel gebruiken als de meest ervaren curandero, zodat hij zonder tussenkomst van priesters en goeroes direct contact met de geest kan maken. De Indianen delen hun diepste geheimen met de geïntereseerde vreemdelingen die in grote getale uit de Verenigde Staten komen:
"Want wij zijn allen, wij zijn allen, wij zijn allen kinderen van een prachtig gekleurde bloem. Er is niemand, er is niemand die spijt heeft van wat wij zijn."

Iedere Indianen stam zijn eigen benaming heeft/had voor de Peyote.
Comanche-wokowi or wohoki , Cora-huatari , Delaware-biisung , Huichol-hícouri, híkuli, hícori, Kickapoo-pee-yot , Kiowa-seni , Mescalero- Apache-ho, Navajo-azee , Omaha-makan, Opata-pe jori, Otomi-beyo, Taos-walena, Tarahumara-híkuli, híkori, híkoli, Tepehuane-kamba or kamaba Wichita-nezats, Winnebago-hunka

Andere benamingen voor Peyote zijn o.a. Biznaga , Cactus pudding, Challote, Devil's root, Diabolic root, Dry whiskey, Dumpling cactus, Indian dope, Moon, the "bad seed," "p", Raíz diabólica (= devil's root), Tuna de tierra (= earth cactus), Turnip cactus, White mule.