In de Verenigde Staten zitten duizenden vrouwen achter tralies omdat ze veroordeeld zijn voor het gebruik of de handel in drugs. Vaak zijn ze volstrekt onschuldig. In The Tallahassee Project vertellen honderd van hen hun verhaal. Hans Plomp kreeg het boek onder ogen en was verbijsterd.

Onlangs maakte ik kennis met John Beresford, psychiater in ruste en psychonaut. Hij is een van de grand old men van de psychedelische revolutie, bestuurslid van de Albert Hofmann Foundation en van het Committee on Unjust Sentencing. Dit comité verzet zich tegen de schandalig onrechtvaardige straffen die in de Verenigde Staten worden opgelegd aan mensen die iets met 'drugs' te maken hebben.

Beresford liet me het in 2001 verschenen boek The Tallahassee Project zien, waarin honderd veroordeelde vrouwen, die wegens 'drugsmisdrijven' gevangen zitten in een federale gevangenis in Tallahassee, hun verhalen vertellen. Ik sloeg het boek open en al gauw voelde ik een steen in mijn maag en een brok in mijn keel. Wat hier aan de hand is valt met geen pen te beschrijven. Ik wist dat het erg was in Amerika, maar dat het zo verschrikkelijk is, heb ik me nooit gerealiseerd.

Zelfs vrienden in het hippe New York die graag het een en ander gebruiken, bleken zich niet bewust te zijn van de godgeklaagde inquisitiepraktijken waaraan mensen worden blootgesteld als ze eenmaal in de klauwen van de DEA-maffia en hun fundamentalistische christenhonden zijn gevallen. Dit is het schorem dat abortusartsen vermoordt, homo's, negers en joden haat en wordt zoet gehouden met een oorlog tegen drugsgebruikers.

Deze oorlog is in werkelijkheid een rookgordijn waarachter de grootste ploerten hun handel in wapens, crack en heroïne kunnen voeren. Het zijn de fanatieke bleekscheten die roepen dat 'drugs' je leven vernietigen en om dat te bewijzen onschuldige mensen voor de rest van hun leven opsluiten in kerkers, waar ze gedwongen worden voor een grijpstuiver te werken voor voze bedrijven.

Zonder overdrijving kan je dit een heksenjacht noemen. De slachtoffers worden nog net niet vergast of levend verbrand, maar het scheelt niet veel. Ze worden tientallen jaren opgesloten, hun kinderen en al hun bezittingen worden afgenomen, kortom, hun levens worden systematisch vernietigd in naam van het recht.

Slachtoffers
The Tallahassee Project gaat over mensen die geen geweld hebben gepleegd, geen slachtoffers hebben gemaakt en nooit eerder met justitie in aanraking zijn geweest. Ze worden zwaarder gestraft dan moordenaars, aanranders of overvallers.

Veel van de gevangen vrouwen hebben zelfs helemaal niets met 'drugs' te maken gehad, behalve dat ze iemand kenden die gebruikte. Of dat hun naam werd genoemd door een smeerlap die zo strafvermindering kreeg. Als je in Amerika iemand verlinkt, gaat je straf enorm omlaag. Sommigen zijn er ingeluisd door agenten, die op deze manier aan hun arrestanten komen en zo de ware schurken buiten schot houden.

Drie langdurig gevangen vrouwen hebben het initiatief genomen om de geschiedenis van een honderdtal slachtoffers van de War on Drugs naar buiten te brengen, zodat de wereld kan weten wat zich afspeelt in de kerkers van de zogenaamde verdedigers van het 'Vrije Westen'.

John Beresford heeft zich deze ellende aangetrokken en geholpen dit boek tot stand te brengen. Dat is niet ongevaarlijk in een land als de Verenigde Staten en vooral emotioneel is het zwaar werk. Maar iemand moet deze stakkers te hulp komen, anders kwijnen ze weg in hun cellen zonder dat er een haan naar kraait. Als wij, genieters van magische planten en stoffen, geen poot uitsteken voor onze geestverwanten, wie dan wel?

Vrede
Het boek is opgedragen aan: de honderd vrouwelijke oorlogsgevangenen in de gevangenis van Tallahassee, van wie de verhalen in dit boek staan; de vierhonderd vrouwelijke krijgsgevangenen, kameraden in de nood, die in dezelfde gevangenis zijn opgesloten; de 30 duizend vrouwelijke krijgsgevangenen in Amerika, opgepakt door agenten van de War on Drugs; de 500 duizend mannelijke en vrouwelijke krijgsgevangenen, veroordeeld omdat ze tot de verkeerde partij in deze oorlog behoren.

Daarnaast is het boek opgedragen aan de twee miljoen voormalige krijgsgevangenen die onder toezicht staan van justitie en andere handlangers die 'doen wat hun wordt opgedragen' door hun 'superieuren'; de vijf miljoen familieleden en vrienden van de huidige krijgsgevangenen, die van hen gescheiden zijn door de War on Drugs; de twintig miljoen voormalige krijgsgevangenen, hun vrienden en familie, wier leven kapotgemaakt is door deze oorlog en de meer dan 25 miljoen voormalige en huidige krijgsgevangenen van de War on Drugs, met vrienden en familieleden eentiende deel van de bevolking van de Verenigde Staten.

The Tallahassee Project is ook opgedragen aan de negentig procent van de Amerikaanse bevolking, die toelaten dat deze oorlog wordt gevoerd. Mogen zij door deze bladzijden hun gruwelijke vergissing inzien...

Volgens de schrijver Gore Vidal gaan de christenfundamentalisten in de VS er van uit dat God de wereld binnenkort zal vernietigen, waarbij Hij alleen de ware christenen (zijzelf dus) zal redden. En, zegt Vidal, als God zelf niet de apocalyps verzorgt, dan zullen zijn gelovigen dat wel voor Hem doen. Daarom wil een in naam 'wedergeboren christen' als George Bush jr. een nieuwe wapen-wedloop ontketenen en het milieu vernietigen.

Een andere uitspraak die ik mocht optekenen tijdens mijn bezoek aan het land van 'de grote satan': "Amerika kan zich geen vrede veroorloven". Vandaar dus de War on Drugs tegen veelal onschuldige mensen, bij gebrek aan een echte vijand. Het Pentagon moet waarmaken dat er ieder jaar honderden miljarden naar militairen gaan, en niet naar armen, zieken of kinderen..."

Hier volgen een paar fragmenten uit de verhalen van de gevangen vrouwen.

Alice Jones, 55, veroordeeld tot 24 jaar: "Ik ben moeder van twee kinderen, een dochter van 19 en een zoon van 14. Vijfentwintig jaar lang heb ik mijn eigen verhuurbedrijf gehad, dat ik zelf heb opgebouwd. In 1992 werd ik gearresteerd en veroordeeld op verdenking van drugshandel, waar ik niets mee te maken had. De autoriteiten hebben mijn huis en mijn bedrijf geconfisceerd. Het onderzoek heeft niets onwettigs aan het licht gebracht. Nooit zijn er bij mij of in mijn huis enige drugs gevonden. Mijn veroordeling is gebaseerd op verklaringen van lieden met lange strafbladen, die op deze wijze strafvermindering kregen. Ik had nooit kunnen geloven dat deze afschuwelijke nachtmerrie in de VS kon plaatsvinden. Als dit met mij gebeurt, kan het met iedereen gebeuren."

Lorilee Leckness, 36, veroordeeld tot 17 jaar: "Ik ontmoette mijn geliefde op de middelbare school  en in 1982 trouwden we. In 1998 werden we gearresteerd op beschuldiging van drugsgebruik. Voordat we veroordeeld werden, werd ons bezit in beslag genomen. Een politieman vertelde ons, dat bepaalde autoriteiten een nieuwe brandweerkazerne wilden bouwen op de plek die wij gekocht hadden. De advocaat die door onze familie was gehuurd, vertelde ons dat we oud en grijs zouden zijn als we vrij kwamen. Hij zei dat we beter de stad voorgoed konden verlaten. Toen we gevlucht waren, werden onze familieleden en zelfs verre kennissen lastig gevallen door plaatselijke en federale agenten. Hun telefoons werden afgetapt en ze werden gevolgd. Als mijn ouders bezoek hadden, vielen agenten hun huis binnen, doorzochten alles en ondervroegen de aanwezigen. Tenslotte verloor mijn moeder haar geduld en dreigde een rechtszaak aan te spannen. Daar hadden de agenten blijkbaar op gewacht. Een van hen haalde een formulier tevoorschijn en zei dat de invallen zouden ophouden, als zij dat zou tekenen. Mijn ouders tekenden het papier, waarop stond dat ze vijf jaar gevangenisstraf zouden krijgen als zou blijken dat ze onze verblijfplaats wisten.

Intussen hadden mijn man en ik een nieuw leven opgebouwd. Onze baas vertrouwde ons volkomen. Toen we uiteindelijk opnieuw gearresteerd werden, huurde hij de beste advocaten voor ons en vloog het halve land af om de rechtszaken bij te wonen. De aanklager vond het verdacht dat iemand zo zijn best deed voor ons. Hij liet ons weten dat de autoriteiten meer geïnteresseerd zijn in hem dan in ons. Hij bedoelde dat wij weinig of geen straf zouden krijgen, als we tegen onze baas zouden getuigen. Hij was volkomen onschuldig!

Vlak na onze veroordeling waren we 16 jaar getrouwd. We hebben elkaar nooit meer gezien en mogen niet met elkaar telefoneren. De sheriff die ons te grazen heeft genomen werkt nog steeds in ons stadje. Ons huis is afgebroken en op die plaats staat nu een schitterende brandweerkazerne, precies zoals die agent ons ooit vertelde."

Karen Hoffman, 30, veroordeeld tot 10 jaar voor LSD: "Ik kom uit San Francisco en ben een fan van de rockband Grateful Dead. Op 16 augustus 1993 werd ik gearresteerd op beschuldiging van samenzwering om LSD te distribueren in de VS, waarop meervoudig levenslang staat. Mijn zaak is onderdeel van 'Operation Looking Glass' van de DEA. Deze operatie staat bij Dead Heads bekend als 'Operation Dead End', omdat hij gericht is tegen ons en de optredens van Grateful Dead. De DEA heeft altijd heftig ontkend dat hun operatie iets te maken heeft met Grateful Dead, maar er zijn rapporten dat dit wel zo is.

Ik ben een trouwe Dead-fan en wij komen samen bij hun concerten om het Leven en de Geest te celebreren door muziek en dans. We vieren de geest die in ieder van ons leeft en gebruiken LSD.

Operatie Looking Glass is een moderne heksenjacht. Ook in de zeventiende eeuw speurden heksenjagers stad en land af, op zoek naar heksen. In ons geval zijn het undercover agenten, die uitsluitend op Dead Heads jagen. Vroeger werden duizenden mensen ter dood gebracht om hun geloof. Op dit ogenblik zitten er minstens duizend Dead Heads gevangen omdat zij op religieuze manier LSD gebruiken.

In 1997 werd de eis tot meervoudig levenslang verminderd en werd ik tot tien jaar veroordeeld. Ik heb nog steeds een trauma door die eis. Drieënhalf jaar lang heb ik iedere dag doorgebracht zonder te weten of ik ooit nog een stap buiten de gevangenis zou zetten."
Theresa Brown, 31, werd veroordeeld tot levenslang, vanwege 'conspiracy to distribute crack cocaine': "Ja, ik ben gevangen gezet, maar de mensen moeten weten dat ik zonder bewijs ben veroordeeld (er is geen crack gevonden). Ik ben veroordeeld tot levenslang zonder strafvermindering omdat andere verdachten verklaringen hebben afgelegd om mij te beschuldigen, zodat ze minder streng gestraft zouden worden. Zij heten overheidsinformanten. Als je enige informatie hebt over mijn zaak, laat het me alsjeblieft weten. Ik wil alles vertellen, maar ik weet niet aan wie of hoe ik met iemand in contact kan komen. Dank voor je steun."

Bron: Antenna.nl