wo 21 jul 2004
Van Gogh zou onder haar invloed zijn oor hebben afgesneden, Manet kreeg zijn inspiratie van haar. Andere grote namen uit de geschiedenis als Oscar Wilde en Baudelaire konden geen genoeg van haar krijgen. De mythe rond de groene fee, oftewel het drankje absint, is door de jaren heen alleen maar gegroeid.
Het zou meer bieden dan alleen dronkenschap, wie doorzet zou wonderlijke dingen zien. De drank beleeft in heel Europa een comeback, maar is in Nederland al bijna een eeuw verboden. Daar kan vrijdag verandering in komen. Dan doet de rechtbank in Amsterdam uitspraak in een proefproces dat de Amsterdamse slijter Menno Boorsma begon tegen de Absintwet uit 1909.
Boorsma was bij de aankoop van een fles absint bij zijn importeur absoluut niet van plan de gelegenheid aan te grijpen voor een tripje naar de rechter. De Keuringsdienst van Waren bracht in februari vorig jaar een bezoek aan de Amsterdamse slijterij. Ze vonden een fles absint en Boorsma ging op de bon. De slijter vindt dat de hoogbejaarde Absintwet niet binnen de moderne Europese regelgeving past en besloot de boete van 450 euro niet te betalen. In plaats daarvan begon hij een proefproces.
"Ik vind het op een heksenjacht lijken. De absint die tegenwoordig op de markt te koop is voldoet aan alle wetten van de Europese Unie. De Nederlandse absintwet uit 1909 is achterhaald", aldus Boorsma. " Niet alleen ik, maar ook andere slijters willen graag een uitspraak van de rechter. Dat schept duidelijkheid."
Wat maakt het drankje dat hier al bijna een eeuw niet meer wordt geschonken zo legendarisch? De traditionele absint is voor het eerst aan het eind van de 18e eeuw gebrouwen door een Franse dokter. Hij maakte een groenkleurige brandewijn, gestookt van alsem en anijs en gebruikte dat tegen allerlei pijntjes. Het recept kwam in handen van de Franse meneer Pernod en hij richtte in 1805 de eerste absintbrouwerij op.
In de daaropvolgende eeuw ontpopte absint zich als populaire continentale drank. Het waren de artistieke drinkers die het groene goedje de naam " La Fee Verte" oftewel "De Groene Fee" gaven. De fee werd gezien als belangrijke bron van inspiratie en dit deed de mythe rond absint groeien.
Begin twintigste eeuw kwam er vanuit de Verenigde Staten een antialcoholbeweging op gang in Europa. De beweging keerde zich vooral tegen absint. De drank was erg populair onder arbeiders. Het borreluur na vijven kreeg zelfs de naam "het groene uur", omdat heel de arbeidersklasse zich dan in de kroeg liet vollopen met absint. Het vroege drinken van grote hoeveelheden alcohol stuitte de beweging tegen de borst.
Daarnaast zou de werkzame stof thujon in absint je "waanzinnig" maken. In de goedkopere versies van absint zaten in die tijd stoffen die waarschijnlijk eerder tot waanzin leiden dan thujon, zoals groenkleurige insektendoder, koperacetaat en ammonia.
Nadat een Zwitser zijn hele gezin had uitgemoord onder invloed van de Groene Fee, werd zij definitief verbannen uit Nederland, Zwitserland, België en uiteindelijk in 1915 ook uit vaderland Frankrijk. De Fransen gaven de fee voor het gemak ook de schuld van hun nederlagen tijdens de Eerste Wereldoorlog.
En nu, 95 jaar later, staat de Nederlandse deur voor de fee weer op een kier. Absint is tegenwoordig weer te koop in verscheidene Europese landen waaronder Frankrijk. Via internet kan iedereen het verkrijgen. Anders dan de oude Groene Fee zijn de actieve bestanddelen als thujon tegenwoordig aanwezig in een geringe dosis. Stoffen als koperacetaat en ammonia zal men zeker niet meer aantreffen in flessen die bij de slijterij op de plank staan. "Het is gewoon een drankje dat een alcoholpercentage tussen de 50 en 75 bevat, afhankelijk van het merk. Wie er te veel van drinkt zal zeker dronken worden en dat is niet goed voor je, maar teveel is nooit goed" , aldus Boorsma.
Vrijdag beslist de rechter of Boorsma een plank in zijn slijterij kan leegruimen voor een collectie absint, of dat hij de boete van 700 euro, geëist door de officier van justitie, moet betalen
